In 1847 verscheen Jane Eyre in Londen, ondertekend door de auteur onder het pseudoniem Currer Bell, waar ze haar initialen verborg, net als haar zussen. Het wordt beschouwd als een van de eerste feministische romans (destijds een gevaarlijk manifest genoemd...). De techniek van automatisch schrijven en de ik-persoonvertelling van de hoofdrolspeler kleurt thema's als huwelijk en erotiek op een ongebruikelijke intieme toon, waardoor een gedurfde roman ontstaat die onmiddellijk enorm succes oogstte, ondanks dat het jaren duurde voordat Charlotte Brontë zijn auteurschap erkende.